Ok, ok, het is nog geen jaar geleden dat ik voor mezelf ben begonnen, maar toch voelt het op de een of andere manier wel een beetje als een mijlpaal. Deze week is mijn startperiode officieel afgelopen. Start periode? Ja vorig jaar 1 april (nee, geen grap) liep ik trots met het inschrijfformulier van de kamer van koophandel naar buiten. Via het UWV mocht ik het namelijk gaan proberen als zelfstandig ondernemer, met een klein financieel duwtje van het UWV in de rug. 6 maanden krijg je daarvoor. En dat is dus vorige week afgelopen. Nu hoor ik je hersenen kraken… “1 april tot nu…dat is veel langer dan 6 maanden”. Dat klopt, maar ik heb in de tussentijd nog even snel een tweede dochter op de wereld gezet. Gelukkig werd de startperiode daar heel even voor omgezet in een verlofperiode en kon ik daarna weer verder met de smakelijke voortzettingsfase. Ik dacht; ik ga er dus maar een stukje over schrijven, leuk misschien voor degenen die geinteresseerd zijn, maar ook leuk voor mezelf voor later (als ik oud ben 😉 haha).

Van projectmanager naar fotograaf

Vorig jaar rond deze tijd was ik nog projectmanager bij een e-learning bedrijf. Ondanks dat ik mijn werk altijd leuk en uitdagend heb gevonden, vond ik het sinds de komst van Olivia (onze oudste dochter) toch lastiger om lang van huis te zijn. Ook miste ik de uitdaging steeds meer. Zelf gooide ik ‘t soms ook wel eens op een verlaat 30-er dilemma. Want: wat wil je dán gaan doen als dit je werkervaring is? Na beraad met een coach en een eerlijk gesprek met mezelf en mijn vriend, durfde ik hardop het idee uit te spreken dat het heel misschien, ergens heel ver weg wel een idee kon zijn om als zelfstandig fotograaf aan de slag te gaan. Ik heb voor mijn werk in de e-learning immers ook altijd de foto’s en soms ook video’s voor het lesmateriaal verzorgd. Én ik dacht dat ik als zelfstandig fotograaf beter mijn uren kon inplannen, zodat dat ook lekkerder matchte met mijn gezinsleven. Dus om een lang verhaal kort te maken; ik ben er maar voor gegaan. Totaal uit mijn comfort zone want zoals Pippi altijd zei “ ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik ‘t wel kan” is absoluut niet een uitspraak die bij mij past. Maar; het is blijkbaar nooit te laat om jezelf eens een keer lekker te verbazen!

Babyfotograaf en zwanger is dat handig?

De keuze om voor mezelf te beginnen was eind 2017 al gemaakt, maar christmas came early, toen we met de kerst erachter kwamen dat baby number 2 on her way was. Maar wanneer keuzes zijn gemaakt moet je er ook voor gaan dus ik ging wel zien waar dat schip ging stranden. Eh ik bedoel natuurlijk, langs welke super exotische Verweggistan locatie dat schip ging varen. De eerste paar maanden gingen heerlijk! I was living the dream baby! Heerlijk nieuwe camera en lens geshopt, workshopje gevolgd bij een newborn fotograaf en portfolio shoots gedaan. “Dit gaat als n trein” vond ik zelf. En ik mag ook echt niet klagen! Maar net op het hoogtepunt voor wat betreft de opdrachten, moest ik dan toch echt met verlof. Heel eerlijk gezegd is over de grond rollen met een 8 maanden zwangere buik ook niet persé een aanrader. Ook de laatste newborn shoot voor mijn verlof was op z’n zachtst gezegd pittig. Je zit toch in een ongemakkelijke houding en dat wordt er niet beter op wanneer je zelf extra gewicht in de vorm van een baby meedraagt. De laatste weken heb ik nog wat laatste shoots rustig achter m’n computertje bewerkt en opgeleverd aan gelukkig weer some happy customers en toen was t toch echt tijd om onze eigen newborn op de wereld te zetten!

Life na het verlof

En toen “poef” waren de 16 weken zwangerschapverlof voorbij én was t dik herfst én wilde ik ‘t weer oppakken waar ik mijn werkzaamheden had achtergelaten. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Hieronder staat werkelijk een prachtige grafiek die het leven van de startende ondernemer perfect weergeeft. Ik pendelde regelmatig tussen “fuck my life” en “I’m feeling inspired”. In de winter en herfst is het toch wat lastiger om lekker bezig te blijven. Helemaal als je ook veel buiten fotografeert. Toch heb ik nog wel het een en ander gedaan en concludeer zelf maar of buitenshoots met jas aan niet net zo mooi/leuk zijn als shoots in de lente en zomer. Gelukkig heb ik al wel weer wat leuke opdrachten staan en ben ik met een leuke collega fotograaf een plannetje aan het uitdenken om zo lekker bezig te blijven. Ik vermaak me dus wel, maar—> ik heb nog plek voor extra werk (hint hint). Dus ik wilde deze blog eindigen met ook een oproep aan jullie allen die dit lezen; heb je zelf binnenkort geen fotograaf nodig voor een zwangerschaps- lifestyle- baby- buiten- kinder- of familieshoot, maar ken je wel iemand die hier interesse in heeft én die houdt van een fotosessie op een ontspannen ongedwongen manier? Denk aan mij en spread the word! Uiteindelijk moeten we elkaar toch ook allemaal een beetje helpen toch? Hopelijk vonden jullie het leuk om mijn blog te lezen (if so, feel free to leave a comment), till next time, een fijne zondag en hasta la pasta!

3 februari 2019

Comments

Je bent een stoer en lief mens, en ik vind het heel dapper dat je uit je comfortzone bent gekropen
Ik hou van je zoals je bent en je hebt een prachtig gezin wat heel fotogeniek is
Liefs, je ouwe baas van heel lang geleden

Hoi Monique,

Leuke blog. Open en eerlijk.
Ik zal aan je denken. Er is veel klein grut dichtbij en ook wat verder van me af.

Suc6

Jouw mooie eigen stijl en persoonlijkheid komen uit in je foto’s! En je blog 🙂
Uit je comfortzone stappen is niet makkelijk, maar hey, je hebt het gedaan en hey, succesvol ook nog!! Go for it en XXX

Leuk dushi! Moest wel lachen om je ‘met dikke buik over de grond rollen’ stukje 🙂 Het is alweer bijna lente en veel ouders to be hebben in de koude maanden dicht tegen elkaar gelegen; je weet wat daaruit voort komt

Geef een reactie

Copyrighted Image

Instagram
Facebook